![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif?v=92.1){kind=small}
To ostatnie spotkanie…
Dnia 19 stycznia 2010 roku Walne Zgromadzenie członków „Rozterek” podjęło uchwałę o rozwiązaniu koła ze skutkiem natychmiastowym. Po trzech latach — przestaliśmy istnieć.
Początki były trudne: zaczynaliśmy wprawdzie w dużej grupie, ale musieliśmy wymyślić i wypróbować metody pracy, określić naszą tożsamość. Z pewnością nie brakowało nam entuzjazmu — już po kilku miesiącach sporo z nas pojechało na konferencje poświęcone przekładom literackim, na razie w charakterze słuchaczy. Rok później jednak trzy osoby wystąpiły z referatami na konferencji studenckiej na Uniwersytecie Łódzkim, a także wraz z kołem BAJT zorganizowaliśmy I Konferencję Młodych Lingwistów, gdzie również wystąpiło troje naszych przedstawicieli. Opublikowaliśmy też nasze pierwsze artykuły naukowe i przekłady, zorganizowaliśmy konkurs tłumaczenia poezji.
Niemniej liczba członków z czasem topniała, i to mimo że mieliśmy coraz więcej pomysłów i możliwości, coraz lepiej sprawdzone metody pracy. Cały rok akademicki 2008/09 spędziliśmy we trójkę, tłumacząc z zapałem kolejne teksty, rzucając się na głęboką wodę przekładów na język obcy czy walcząc z oporną materią publicystyki z osiemnastego wieku. Również kolejna edycja konkursu tłumaczeniowego nie obudziła zainteresowania naszą naukowo-artystyczną działalnością.
Po kolejnym semestrze pracy we trójkę postanowiliśmy zamknąć nasze podwoje, uznając, że w takiej formie „Rozterki” nie są w stanie się rozwijać i zmieniać, a tak przecież być powinno. Może to nie ten czas i nie to miejsce, może znajdzie się ktoś, kto za rok czy dwa z nowym entuzjazmem stworzy w Katedrze miejsce dla takich rozwichrzonych pasjonatów od literatury — i już trzymamy za o kciuki.
A tymczasem, cóż. BYŁO PIĘKNIE I BYŁO WARTO, niczego nie żałujemy, cieszymy się z naszych dokonań, z radością wspominamy językowe spory i… pozostajemy w kontakcie. Kto wie, może urządzimy jeszcze jakieś nielegalne zgromadzenie i pokłócimy się o kolejny tekst? Jeśli tak, na pewno zamieścimy stosowne ogłoszenie na naszej stronie, której jeszcze nie likwidujemy :-)
Chcielibyśmy bardzo serdecznie podziękować wszystkim studentom, którzy brali udział w tworzeniu „Rozterek” przez te trzy lata, a także następującym osobom:
* dr. Krzysztofowi Fordońskiemu, naszemu opiekunowi naukowemu, za wsparcie i cenne wskazówki, a także wystawienie naszej wytrzymałości na ciężką acz potrzebną próbę podczas wykładów z cyklu „Przekład literacki — praktyka i praktyka” (polecamy kolejnym rocznikom!),
* mgr Marzenie Czubak i mgr Katarzynie Wywiał-Prządzie za zainteresowanie, pomysły i nieocenioną pomoc przy organizacji naszych konkursów,
* władzom Katedry za finansowe i duchowe wsparcie naszych projektów,
* wszystkim wykładowcom, którzy poświęcili nam czas i wzięli udział w naszych spotkaniach,
* Kołu Naukowemu BAJT, naszemu starszemu bratu, za podpowiedzi, serdeczność i dobrą współpracę,
* oraz wszystkim tym, którzy okazali nam zainteresowanie i pomoc w ciągu tych trzech lat.
Trójka w Rozterkach:
Lila Religa
Grzesiek Skrzypczyk
Weronika Szemińska
Początki były trudne: zaczynaliśmy wprawdzie w dużej grupie, ale musieliśmy wymyślić i wypróbować metody pracy, określić naszą tożsamość. Z pewnością nie brakowało nam entuzjazmu — już po kilku miesiącach sporo z nas pojechało na konferencje poświęcone przekładom literackim, na razie w charakterze słuchaczy. Rok później jednak trzy osoby wystąpiły z referatami na konferencji studenckiej na Uniwersytecie Łódzkim, a także wraz z kołem BAJT zorganizowaliśmy I Konferencję Młodych Lingwistów, gdzie również wystąpiło troje naszych przedstawicieli. Opublikowaliśmy też nasze pierwsze artykuły naukowe i przekłady, zorganizowaliśmy konkurs tłumaczenia poezji.
Niemniej liczba członków z czasem topniała, i to mimo że mieliśmy coraz więcej pomysłów i możliwości, coraz lepiej sprawdzone metody pracy. Cały rok akademicki 2008/09 spędziliśmy we trójkę, tłumacząc z zapałem kolejne teksty, rzucając się na głęboką wodę przekładów na język obcy czy walcząc z oporną materią publicystyki z osiemnastego wieku. Również kolejna edycja konkursu tłumaczeniowego nie obudziła zainteresowania naszą naukowo-artystyczną działalnością.
Po kolejnym semestrze pracy we trójkę postanowiliśmy zamknąć nasze podwoje, uznając, że w takiej formie „Rozterki” nie są w stanie się rozwijać i zmieniać, a tak przecież być powinno. Może to nie ten czas i nie to miejsce, może znajdzie się ktoś, kto za rok czy dwa z nowym entuzjazmem stworzy w Katedrze miejsce dla takich rozwichrzonych pasjonatów od literatury — i już trzymamy za o kciuki.
A tymczasem, cóż. BYŁO PIĘKNIE I BYŁO WARTO, niczego nie żałujemy, cieszymy się z naszych dokonań, z radością wspominamy językowe spory i… pozostajemy w kontakcie. Kto wie, może urządzimy jeszcze jakieś nielegalne zgromadzenie i pokłócimy się o kolejny tekst? Jeśli tak, na pewno zamieścimy stosowne ogłoszenie na naszej stronie, której jeszcze nie likwidujemy :-)
— PODZIĘKOWANIA —
Chcielibyśmy bardzo serdecznie podziękować wszystkim studentom, którzy brali udział w tworzeniu „Rozterek” przez te trzy lata, a także następującym osobom:
* dr. Krzysztofowi Fordońskiemu, naszemu opiekunowi naukowemu, za wsparcie i cenne wskazówki, a także wystawienie naszej wytrzymałości na ciężką acz potrzebną próbę podczas wykładów z cyklu „Przekład literacki — praktyka i praktyka” (polecamy kolejnym rocznikom!),
* mgr Marzenie Czubak i mgr Katarzynie Wywiał-Prządzie za zainteresowanie, pomysły i nieocenioną pomoc przy organizacji naszych konkursów,
* władzom Katedry za finansowe i duchowe wsparcie naszych projektów,
* wszystkim wykładowcom, którzy poświęcili nam czas i wzięli udział w naszych spotkaniach,
* Kołu Naukowemu BAJT, naszemu starszemu bratu, za podpowiedzi, serdeczność i dobrą współpracę,
* oraz wszystkim tym, którzy okazali nam zainteresowanie i pomoc w ciągu tych trzech lat.
Trójka w Rozterkach:
Lila Religa
Grzesiek Skrzypczyk
Weronika Szemińska
